دیگری در من

عشق و دوست داشتن

سلام:

 اينا  عقايد و نوشته های دوستمون در مورد   دوستی و عشق  هست  . بخونيد و نظر بديد. ،اول از شفاف بودن می خوام بگم  تو هر چی باشه فرقی نمی کنه.آدم درست  بايد هميشه  درونش با بيرونش يکی باشه اينقدر که همه بتونن  با نگاه کردن به او  همه چيز رو بفهمن و درک کنن . اين شفافيت تو  دوستی از  همه چيز مهمتره.

رويم آيينه ی دل

دلم از جنس بلور

سر سرايش همه نور

 چون درختی به دل وادی تور

دل من خانه ی توست

در دلم گنج وجود تو نهان

 ليکن اين قلب بلورين نکند

آتش عشق تو را  هم پنهان

  می بينيم  اگه هر کسی تو عشقش راستين باشه هيچ وقت  هيچی رو نمی تونه  پنهان کنه البته اگه عشق خدايی باشه.

 از دوستی می خوام بگم : آره دوستی يه گوهره  پاک هست. دوستی رمز بقای انسان  هست.  تو احاديث هم داريم  که پيامبر فرمودند :(( مگه  دين به جز محبت  هست. ))  اين يعنی چی ؟ يعنی دينداری به عمل  زياد  نيست بلکه به  دوست داشتن و به عمل کردن هست اونم  با احساس با قلب با دل. اگه صد سال نماز بخونی که توش  دوستی خدا نباشه همش کشکه. و دوستی خودش مقدمه ی عشق هست يعنی اگه  دوستی ها رو تقويتش کنيم  تا  در کوران حوادث  آبديده بشه  کم کم تبديل به عشق ميشه.  اين سبوی عشق رو کم کم بايد  از تاک باغبان پير  و جام جم  پرش کرد. تو يه حديث داريم  که خدا به بنده هاش  می گه:(( هر کس  من رو دوست داشته باشه بعد از مدتی  عاشقم ميشه و هر کسی عاشقم  بشه منم عاشقش ميشم . و هر کسی من عاشقش بشم می کشمش و هر کسی من بکشمش بر من واجبه که ديه اش رو بدم و ديه اش خود من هستم .))

البته عشق  حقيقی با عشق  مجازی فرق می کنه ولی همش خدايی هست. اگه خدا رو تو اين عشق ببينيم اونم تبديل به حقيقت ميشه. مگه ميشه ۲ تا دل به هم نزديک  بشن ولی خدا که  خالق عشق هست اونجا نباشه.  ابو علی سينا در اين باره گفته است :(( عشق مجازی پل رسيدن به عشق حقيقی هست .))

پس بياين همه عاشق بشيم يه عاشق حقيقی  ، خوشبو مثل گل رز چطوره ؟ معلومه از دوستی شروع می کنيم  چون دوستی مقد مه اش هست.

دوستی زيباست

عشق زيباتر است

دوستی چون نو نهالی در ميان  راههاست

عشق آن سرو کهنسال ميان بوته هاست

دوستی هم زندگی معنا کند

عشق اما حرف ديگر می زند

عشق زيباست

در ظرافت

همچو مويی در ميان خرمن مو های يار

در طراوت

همچو شبنم روی برگ يک رز است

در صلابت

همچو کوهی در ميان کوهساران

در لطافت

همچو شعری از دل است

زندگی را عشق معنا می کند

اميدوارم که خدا به همه ما عشق حقيقی رو عنايت کنه.

اينا  نوشته های علی آقا بودن

و حالا اينم  حرفهای  من:

دوست عزيز  به نظر من  حرفای تو خيلی  قشنگ هستن مثل حرفای تو کتابها. از شفاف بودن گفته بودی از اينکه بايد   درون و بيرونمون يکی باشه. اما به نظر من  نمی شه.يعنی ما آدمااون چيزی که لازمه ديدن رو هست  نداريم  يعنی چشم دل  ما فقط از روی ظاهر و قيافه مادی هم نظر ميديم نه چيز ديگه ،  يعنی اونی که قيا فه خوبی نداره  نشانه  ی اينه که درون و روح بدی داره ؟ نه ، نمی دونم شما کارتون ديو و دلبر رو ديدين يا نه ولی اگه اونو ببينيد شايد نظرتون با من يکی باشه . درسته ديو قيافه بدی داره  اما درونش خيلی پاک تر از انسانهای خوش سيماست. از عشق گفته بودی ، از عشق خدايی ، عشق به خدا مثل نوری هست که خدا توی وجود همه بنده هاش گذاشته . اما اکثر عشق های مجازی توی اين دوره و زمونه تبديل به يک سراب شده نه چيز ديگه. هر آدمی از دل خودش خبر داره و می دونه که عشقش واقعی هست يا نه .  بد بختی از اونجا شروع ميشه که عشق واقعی يه طرفه باشه و طرف ديگه  فقط داره ادای عاشقها رو در مياره . اينطوريه که خوبی از بين ميره ،   وقتی کسی  که با عشق واقعی رفت جلو  نتيجه اش اين بود اونم مجبور ميشه  همرنگ جماعت بشه  تا حداقل خودش نابود نشه. اينطوری ميشه که ديگه نه عشق خوشبو هست نه مزه اش شيرينه ميشه مثل زهر مار.

توی اين دوره زمونه  عشق و دوست داشتن کشکه و آدمای پاک بايد در دلشون رو بذارن همين................................

بدرود

+نوشته شده در ۱۳۸۳/۱۱/٢۱ساعت٥:٠٩ ‎ب.ظتوسط ژاله | نظرات ()